Uyku Yok, Anı Var!

Merhaba sevgili okuyucularım! Uyku Yok, Anı Var!'ın bu köşesine hoş geldiniz.

Bazen düşünüyorum da, dışarıdan bakan biri bizim evimize girdiğinde muhtemelen önce bir nefes bile alamayacaktır. Gözlerini kapattığımda zihnimde canlanan manzara, sizin o Instagram’daki kusursuz karelerinizle değil; yerde oyun hamurundan yapılmış uzay gemilerine sarılmış, üç yaşına yeni basmış oğlumun ayak sesleriyle değil; bulaşık makinesinden gelen o tiz uğultuyla başlamıyor. Bizim hayatımız, öylesine canlı, sesli ve bazen de kokuyla dolu bir opera sahnesine benziyor. Ve bu kaosa, gerçekten aşık oldum sanırım.

İkinci çocuğumuzla birlikte kurduğumuz bu ritim, ne yazık ki mükemmel bir çizelgeye uymuyor. Bizim günler, doğanın kendi akışına teslim olmuş gibi. Bir an organik mercimek çorbası kokusuyla uyanıyoruz, diğer an ise evin her yerinde dağılmış boya kalemleriyle sabahın telaşına giriyoruz. Her şey birbirine karışık ama tanıdık geliyor bu karmaşa benim için.

Olanların Büyüsü: Küçük Ritüellerimiz

Bazen düşünüyorum da, biz anne babalar neyi bu kadar kutsal sayıyoruz? Benim için kutsal olanlar, o devasa, süslü anne olma kavramları değil; en sıradan görünen küçük anlar. İşte bu yüzden çocukla oyun üretmek benim için bir zorunluluk, bir meditasyon gibi.

Geçen hafta yine böyle bir döngü yaşadık. Yeni bir sürüngen oyuncağı ortaya çıkmıştı ve oğlum onu sanki binlerce yıllık sırrı çözmüş gibi incelemeye başlamıştı. Ben de doğal malzemelerden yaptığım, üzerine bolca çörek otu serpilmiş ekmek toplarını da bu ‘sürüngenler’ olarak kabul edip oyunun içine dahil ettim. Sonuç mu? Birkaç saat süren, bilinmeyen bir gezegendeki medeniyetler arası diplomatik görüşmeler! Bizim için basit bir oyun hamuru kilesi, onun için ise hayat memat meselesiydi. Bu tutku, bu teslimiyet beni hem yoruyor hem de inanılmaz besliyor sanki.

Gerçekçi olmak lazım. Bazen iki saat boyunca aynı şeyi tekrar etmek gerekiyor: "Hayır, bunu buraya koymayız," deyip aynı anda karşımdaki büyük bir jestle bunu kabul etmek. Bu, sabır denen o soyut kavramın en somut sınavı galiba. Ama sonra o an geliyor ki, tüm bu dirençler eriyor ve sadece gülüyor oluyorsunuz. Çünkü biliyorsunuz ki, en değerli şey bu küçük çarpışmalardan doğuyor.

Herkesin Farklı Bir Senfonisi Var

Sanırım herkesin aile yaşamını dışarıdan izleyen biri vardır. O kişi, bizim kaotik mutfağımızı görseydi belki de "Bunlar ne yapıyor?" diye sorardı. Ama biz biliyoruz ki bu, bir kaos değil; bizim özel ses frekansımız.

Bu sayfada okuyucularımın da kendi "o anlarını" yaşaması gerektiğini düşünüyorum. O mükemmeliyetçilik baskısını bir kenara bırakın. Kirli bulaşıklar, yerde dağılmış oyuncaklar, ertelenmiş o mükemmel tarif... Bunların hepsi bu maceranın bir parçası. Benim için önemli olan, akşam eve geldiğimizde her şeyin mükemmel olması değil; o gün yaşanmış tüm bu küçük çatlakların, inişlerin ve beklenmedik yükselişlerin bir sonraki gün için dayanıklılık inşa etmiş olması.

Şimdi ben gidip, o gezegenimizdeki diplomatik görüşmelerin ardından gelmiş olan çay partimizi kuruyorum. Siz de kendi küçük kaotik mucizelerinizin tadını çıkarın. Belki yarın, sizin komik bir anınız benim gözümle yine en samimi haliyle karşınıza çıkar.

Sevgiyle ve bolca kaotik enerjiyle kalın!

Merhaba sevgili okuyucularım ve bu sabah kahvesini pencere kenarında içmeye çalışan diğer savaşçılar!

Bu blogun adı bile sanki bir tür teslimiyet yemini gibi değil mi? "Uyku Yok, Anı Var!" demişim. Ve biliyor musunuz, bu benim hayat felsefem oldu artık. İkinci çocuğumuzla kurduğumuz bu kaosu, bazen komik bir tiyatro sahnesi gibi görüyorum ben. Bazen de bu kaosu yönetmeye çalışırken, sanki bir bilim kurgu filminin merkezindeyim gibiyim. Anneliğin o "mükemmel karede yaşama" baskısı beni buralara gelmeye zorluyor. Çünkü benim için gerçeklik, kusurlu olan o seslerle dolu, kıyafetler yerde uykuda yatmış hali.

Her şeyi bir kural gibi algıladığımda çökmüş oluyorum sanırım. Bu yüzden, bu yazıda benim "başarısızlıkla sonuçlanan ama yine de devam eden" anlarımdan yola çıkarak, eğer siz de mükemmeliyetçilik tuzağına düştüyseniz, kendinizi biraz rahatlatacak bir yol haritası sunacağım. Ama bilin bakalım, bu benim kişisel kurtuluş reçetem; kesin bilimsel bir makale değil, sadece Ankara’da çamaşırla uğraşan bu anneanneden alınmış bir tecrübe notu.

Mükemmeliyetçilikle Barışma Sanatı (Benim Uyguladığım Versiyon)

Bakın, ben de ilk denemelerde süper anne rolünü oynamaya çalışmışım. O mükemmel, her şeyi bilen, düzenli olan anne imajını yaratmaya çalışmışım. Sonra gerçek hayatla karşılaşınca, o imaj toz oluyor ve geriye sadece biz kalıyoruz: Dağınık saçlı, yere düşmüş bir mama sandalyesi ve bitmeyen sesler. İşte o noktada bu adımlar devreye giriyor:

1. "Yapılacaklar Listesi"ni Silin, "Bugün Kurtardıklarımız" Listesini Yapın: Eskiden benim listem hep uzay boşluğuydu: "Oda temizlendi," "yemekler organize edildi," "oyuncaklar sınıflandırıldı." Şimdi ise liste çok daha minimal. Bugün yeğenimle birlikte yere serdiğimiz halı üzerinde yaşadığımız o büyük dramatik oyunun ardından, en azından o oyunu oynadık bilgisini kaydetmek yeterli. Bütün gün süper kahramanlık yapmadığınız günler olacak, kabul edin.

2. Bazen Araçlarınızın Ucuz Olmasına İzin Verin: Bir keresinde, yeni aldığım o organik muffin tarifini denedim. Beklentimle alakası yoktu; sanki bir önceki gezegenin yiyeceği gibiydi. Birkaç lokma alındı, doğal olarak reddedildi ve çöpe gitti. Eğer her denemede Michelin yıldızı bekliyorsanız, hayal kırıklığı kaçınılmaz. Hayır, bu akşam yemeği mükemmel değildi ama ailenin birbirine sarıldığı bir anı vardı. Bu, başarı sayılır benim için.

3. Ritüelleri Basitleştirin (Ve Esnetin): Bizim akşam rutinimiz vardı: Kitap okuma, sakinleştirici müzik ve uykuya dalış. Ama sonra ne oldu? Kitap okumak yerine, ikimiz de o günkü oyuncağın bir sonraki evrimini tartışırken uykuya yattık. Hiç sorun değil! Rutinler, birer iskelet gibidir; üzerine ne inşa ettiğiniz tamamen size kalmış. Önemli olan o iskeletin varlığı, dolgu malzemesi değil.

4. "Benimle Bir Şey Olmadı" Anını Kabul Edin: En zor kısmı bu sanırım. Bazen bütün gün boyunca kafamda dönen tek şey, "Ya bunu daha iyi yapsaydım?" oluyor. İşte o an geldiğinde, derin bir nefes alın ve bilin ki, siz şu an buradasınız. O kaosta bile sevgiyle dolu bir kare yarattınız. Bu, üretkenlik değil; bu var olma hali.

5. Kahveyi Kendinize Ayırın: Ve sevgili okuyucularım, bu maceranın ortasında kendinize ayırdığınız beş dakikayı asla küçümsemeyin. O kafeinle demlenen, sadece sizin dinlediğiniz o sessizlik; dünyadaki en değerli, en üretken eylemdir.

Dolayısıyla sevgili okuyucularım, eğer bugün masa üstünüzdeki o organik muffinleriniz beklediğiniz gibi değilse veya odanın ortasında yaşanılan macera bitmediyse, bırakın gitsin. Çünkü bu yolculuk mükemmel bir gösteri değil; bu, sevgiyle sürüklenen, bazen çok komik olan, bir anne ve iki çocuğun günlük belgeseli. Ve ben bu belgenin her karesine aşığım.

Hepinize sabırla dolu, kahveyle yaşayan günler dilerim! ❤️