Bugünün Kaosu ve Benim Kurtuluş Kapsüllerim 🧺🧸

Selamlar sevgili okurlar! Burası yine benim Ankara evim, ikinci çocuğumla birlikte kurduğumuz bu mükemmel kaosu yaşıyoruz. Bazen düşünüyorum da, annelik dediğimiz şey aslında büyük bir rastlantı denizine çıkarma operasyonu değil mi? Her gün tamamen farklı, önceden planlanmamış bir senaryoyla uyanıyorum ve bu sahnenin kahramanı benim, yönetmeni ise iki çılgın ruhumuz.

Bu hafta özellikle her şey çok "rastgele" geldi sanki. Sanki hayat, bütün kurallarını yıktığı bir oyunun ortasındaymış gibi. Ve bu rastgelelik içinde, beni gülümseten, bazen de "Acaba bunu nasıl başardım?" diye düşündüren küçük mucizeler yaşıyorum. Bu yüzden, bu gönderiyi hazırlarken "Bugün Kurtulma Kapsüllerim" dedim. Yani, kaosun ortasında tutunduğum o küçük, somut detaylar bunlar.

Eğer benim gibi her gün büyük bir enstrüman çalmaya çalışıp, arada düşüp sonra ayağa kalkmayı öğreniyorsanız, bu liste belki sizin de bir nefes almanıza yardımcı olur. Benim için bunlar sadece anılar değil, aynı zamanda o kaosu yönetmeye çalıştığım somut kanıtlar.

Bu Hafta Kurtulduğum 5 Mikro An

Bu hafta boyunca bizi en çok ne güldürdü, ne de gerçekten beni kurtardıysa, işte o anlar:

• Kek Kalıbındaki Maceracılar: Geçenlerde bütün bir kek yapıyorduk. Tarifte her şey vardı, ölçü doğruydu. Fakat iki küçük kaşifimiz (yani çocuklarımız) mutfağa girdiğinde, o kek hamuru aniden birer oyuncağa dönüştü. Ama bakın, bu mucizevi tahribatın sonunda ortaya çıkan o "keki yenmiş" gibi görünen ama aslında en lezzetli olduğu an var ya, işte o benim zaferim. Ritüel bozuldu ama deneyim mükemmeldi.
• Çorapların Gizemli Yolculuğu: Sabah aceleyle giyinmeye çalışırken, kayıp bir çorap geldi kulağıma. Sanki o çorap bütün gün boyunca evin içinde gizli bir görev üstlenmiş gibiydi. Onu bulduğumuz an, sanki bütün o kaosun bir küçük parçasıyla intikamını almış gibi hissettim. Bu, sadece çorap bulmak değil; kaybolan sabrı da geri kazanmaktır benim için.
• Oyunun beklenmedik malzemesi: Bir yapboz kurmaya çalışıyorduk. Eksik parça yoktu, her şey vardı ama hiçbir görüntü oluşmuyordu. Sonra anne olarak benim bütün o organik malzemeleri karıştırıp çıkardığım kuru nohutlar sahneye girdi. Çocukların o tahrip olmuş halde nöhuta odaklanışı ve benim de bu "başarısızlığı" yeni bir dokuya dönüştürme girişimim... İşte yaşamın en iyi senaryosu bu.
• Entelektüel Sessizlik Anları: Bütün gün bağırmak, müzakere etmek, koşturmak… ve sonra birden gelen o tam anlamıyla sıfır sesli 5 dakikalık anlar. Genellikle biri uyukluyor, diğeri bitkin düşmüş oluyor. O sessizlikte birbirimizin varlığını hissetmek, bütün o gürültünün ne kadar geçici olduğunu anlamak oluyor. Bu benim meditasyonum, tam da bu sessizlik.
• Gardırop Temizliği Sendromu: Her şey yerli yerinde. Duvarlara asılı, kapalı kutularda saklı. Ama o an gelip hepsini yeniden organize etmeye başladığınızda, her küçük eşya size bütün bir evren gibi gelir. O kaosu düzene sokma çabası, bana aslında o anki karmaşanın ne kadar büyüleyici olduğunu hatırlatıyor. Her şeyin bir yeri var ama o yer bazen en beklenmedik anlarda ortaya çıkıyor.

İşte hayat böyle, değil mi? Bir sonraki kaos, yeni bir keşif demek. Kahvemi tazelerken sizin de böyle "Kurtuluş Kapsülleriniz" var mı merak ediyorum. Belki de benim gibi, bu rastlantılarla dans etmeyi öğrenmişsinizdir.

Sevgiyle ve kahve kokusuyla kalın, Zeynep