#ankarahayatı

Merhaba sevgili uyku borçlularım! 👋

Bu bloga yazmaya oturduğumda, sanki vücudumun her hücresi "Biraz daha yaşa, dinlenme vakti değil!" diye bağıran bir tiyatro sahnesindeyim. İkinci çocuğumla kurduğumuz bu yüksek tempolu, sürekli aksiyon halinde olan küçük ekolun ritmine uyum sağlamak bazen bir meditasyon gibi geliyor; çoğunlukla ise, "Bu bugün bizi öldürecek anne mi yoksa kahraman mı?" diye düşündüğümüz bir macera.

Bu aralar hayatımızda büyük bir "planlılık" yok sevgili okurlar. Planlar, en fazla vücudumuzdaki fermente olmuş yoğurt gibi oluyor; iyi ya da kötü bir koku yayıyorlar ve onları idare etmek gerekiyor. Her şey çok spontane, bu da hem en komik hem de en yorucu kısmı.

Kahvaltı Baskını ve O Tuhaf Sesler

Geçen Cumartesi sabahı tam bu kaotik döngü yaşandı. Benim o sağlıklı, renkli sebzelerle hazırladığım "dengeleyici" kahvaltı tabağı vardı. Yanında da benim kusursuzca hazırladığım organik ekşi mayalı ekmekler... Sanki prenses gibi duruyordu, değil mi?

İşte o sırada küçük maceracılarımız ortaya çıktı. Bir tanesi yere düşürülmüş nohutla tanışmaya karar verdi, diğeri ise bütün potansiyelini dezenfekte edilmiş mama sandalyesi kaskında kullanmaya karar verdi. Benim rolüm mü? Bu parçalanmış doğa harikasına şahit olmak ve aynı zamanda ikinci tabağı kazanmaya çalışmak. Kahvaltı, bir sanat eseri olmaktan çıkıp, bilinmeyen bir gezegen üzerindeki yaşam mücadelesine dönüşmüştü. Neyse ki, o nohutlar nihayetinde çorbanın vazgeçilmez malzemesi oldu. Hayat böyle bir dönüşüme çok uygun değil mi?

Oyun Zamanı: Bilim Kurgu ya da Komedi?

Öğleden sonraki oyun seansları ise tamamen benim "deneme-yanılma" laboratuvarım oluyor. Ben bir yandan yeni bir duyusal oyun alanı kurmaya çalışıyorum; mesela, kuru fasulye ile ince motor becerisini geliştirmek gibi. Ben buna "Doğanın Sunduğu Dokunsal Deneyim" diyorum. Çocuklar ise bunu yaşıyor ve ben arada bir, "Acaba bu fasulye onları gerçekten düşündürüyor mu?" diye merak ediyorum. 🤔

Bu süreçlerde bazı küçük ritüeller oluştu sanki. Her şeyin birbirine karışmasına rağmen, biz yine de bir amaca hizmet ediyoruz: Gülmek. Ve bazen de sadece derin bir nefes alıp, bu kaosu sevdiğim için şükretmek.

Küçük Zaferler ve Büyük Mutluluklar

Dürüst olmalıyım, mükemmel bir anne ya da mükemmel bir ev hanımı rolüne bürünmeye çalışmaktan çok yoruldum. Bu yolculuk, mükemmeliyetçilikten ziyade adaptasyon yeteneği gerektiriyor.

Bu yüzden bu yazıyı yazıyorum; çünkü bazen o anlık kaosu, çığlıkları, dökülen tahılları ve uyumayan geceleri bir kenara koyup şunu kabul ediyorum: İşte bu, bizim anımız. Bu rutinler, bazen felaketle sonuçlansa da, bizi birbirimize daha sıkı kenetleyen o tarifsiz sevgi bağlarının en somut göstergesi.

Peki ya sizler? Sizin bugünkü küçük mucizeniz neydi? Bir kaşıkla kurtardığınız düşman tahıl mı, yoksa sadece ayakta kalmayı başarmak mı? Yorumlarda buluşalım. ❤️